Redactie Klugtenkrant: p/a Leidsevaart 229 ˇ 2203 LC NOORDWIJK ˇ Giro 1982912 (t.n.v. Klugtenkrant)

Coby van der Klugt


Op twintig april 1931 werd ik als tweede dochter van Jan van der Klugt en Alida Hoogenstraaten in Noordwijkerhout geboren. Was klein, lief, huilde weinig, en groeide voorspoedig op. Als twee-en-eenhalf jarig meisje,ging ik al met Riet,mijn oudere zusje, naar de kleuterschool. Ik heb die school dus twee keer bezocht. Vandaar dat ik nog zo graag fröbel.

Op de lagere school kon ik heel goed meekomen. Rekenen en taal vond ik fijne vakken! Met geschiedenis en aardrijkskunde had ik niks, en dat is nog zo! Als wij ergens naar toe gaan kijk ik eerst stiekem in de atlas waar de te bezoeken plaats precies ligt. Of, toen ik vroeger nog wel eens met de trein ging, stond ik prompt bij het verkeerde perron! Godsdienst, daar was ik ook heel goed in! Dat moest ook wel, want dat werd er in gestampt en uit en te treure overhoord! In de oorlog bezocht ik de zevende en achtste klas. Het VGLO, voortgezet lager onderwijs, tevens huishoudschool. Drie diploma's naaien heb ik daar behaald. Lingerie,costuum en coupeuze. Alles werd van papier genaaid, van dat papier dat in de schoenendozen zit. Hopeloos!!

We leerden ook koken en bakken. Taart van bietenpulp,en maismeel. Heerlijk! Koken zover er ingredienten waren. Jo en Fietje van der Slot, Truus Warmerdam, Duul van der Berg, Betty Hogervorst en Netty Klarenbeek waren enkele meisjes uit mijn klas.Ik liep dertig minuten naar school, met Corrie van de Nieuwendijk ,van het Soldaatje. Echt vriendinnen of zo waren we niet, maar het was wel gezellig.

Met Riet ging ik, 's zondags, veel fietsen. Leuke tochtjes hebben we gemaakt, naar Noordwijk, Sassenheim, Wassenaar en Den Haag. We reden dan wel eens zo dicht bij elkaar dat onze sturen in elkaar haakten. Eng hoor. Maar we hebben veel gelachen!
Voor ik trouwde heb ik als kindermeisje bij Jan van der Burg gewerkt. Het was toen oorlog en het station werd regelmatig beschoten, zo rond half acht ´smorgens. Doodeng vond ik het! Maar we leven nog. Ook heb ik bij Jan Hogervorst en Jan Broekhof gewerkt, maar daar inmiddels als hulp in de huishouding Ook heb ik kilo´s bonen en aardbeien geplukt, manden bollen gepeld en voor de export verpakt. Veel geleerd, makkelijk voor later. Ik was gek op muziek. Er was toen op de radio een hit "How much is the doggy in the window", of zoiets, en dat zong ik altijd hard mee. Dat herinner ik me nog goed.

Jaap, mijn jongere broer, had een platenspeler en platen met liedjes van Johny Jordaan. We kenden alle teksten uit het hoofd. Allemaal lekker meezingen! Heel gezellig.

Toen de speeltijd voorbij was, kwam er, min of meer toevallig, een vriend mijn leven binnenwandelen, Frans. Hij was bevriend met Jan van oom Piet. Ik vond hem gelijk een aardige knul. Een paar jaar heb ik hem daarna niet meer gezien. Later bleek dat hij in militaire dienst was geweest. Tot Riet, jaren later, met haar vriend Joop, naar de kermis ging en daar Frans ontmoette. Toeval of niet, maar het moest blijkbaar zo wezen De volgende avond gingen we gedrieën feesten. En zo is het, negenenveertig jaar geleden gekomen.


Frans werd mijn man, hij werkte op een architektenbureau in Noordwijk, daarna in Rotterdam. Omdat dat wel een beetje ver reizen was en wij een woning in Rotterdam konden gaan huren, zijn we daar gaan wonen. Toen ons eerste zoontje Robert, want zo heette hij toen nog, twee en half jaar was, gingen we verhuizen naar Ridderkerk. Daar zijn nog twee dochters geboren, Paula en Ellen.

Fröbelen was en is nog steeds de lust in mijn leven Dat wilde ik ook aan kinderen op school bijbrengen. Een jaar lang heb ik met goed gevolg een cursus gevolgd om les te geven in handarbeid op de basisschool. Maar van het lesgeven als handwerkjuffrouw is nooit iets terechtgekomen. Want zonder mavo of havo diploma kun je geen staatsexamen doen, dus geen bevoegdheid in dat vak, dus geen baan Jammer! Mijn eigen dochters fröbelen trouwens ook graag. Aardje naar ma zeker!

De kinderen gingen op de fiets naar Rotterdam naar de middelbare school, welke zij met wisselend en uiteindelijk goed succes hebben afgemaakt.

Rob is, na enige omzwervingen, als laborant terechtgekomen, bij het RIVM in Bilthoven. Het Rijks Instituut voor Volksgezondheid en Milieu.

Paula is al bijna vijfentwintig jaar kinderleidster op een kinderdagverblijf. Zij vertroetelt kinderen van twee maanden tot vier jaar. Die zijn dan ook bij haar in goede handen.

Ellen, tenslotte, werd verpleegkundige, dat is zij niet meer, maar zij werkt twee dagen per week bij Internos, een zorgverlener.

Tegenwoordig moet ikzelf wel zorgen dat mijn lichaam goed blijft functioneren. Achtentwintig jaar ben ik elke dinsdag een uurtje naar de yoga gegaan. Dat was heerlijk maar het gaat nu niet meer. Elke maandag ga ik nog steeds een half uur bewegen voor ouderen in het zwembad, in lekker warm water, en ik kan wel zeggen dat ik mij daar heel prettig bij voel. Alleen tijdens de vakanties schiet dat er bij in. Dan is er geen badman. Op een reeks ouderdomskwaaltjes na, waar ook ik niet aan ontkom, voel ik me redelijk goed.

Rob, achtenveertig jaar, woonachtig in Rotterdam, is vrijgezel gebleven, en na een zeer moeizaam begin, zes jaar, vrijwel onafgebroken, verblijf in het ziekenhuis met korte momenten thuis, goed gezond.

Paula, al vijf en veertig jaar oud, en bijna vijfentwintig jaar getrouwd met Bram Jansen. Zij hebben twee kinderen gekregen, Suzanne moest op haar elfde jaar, door die verschrikkelijke kinderziekte leukemie, al afscheid van ons nemen. Leuke meid!
Martijn, nu twaalf jaar, heel intelligent en lief, zit op het atheneum plus! Hij doet het daar heel goed!

Ellen is getrouwd met Harry Poppen. Zij hebben twee zonen. Sander, achttien jaar, heeft vijf havo afgemaakt en studeert nu aan de Hoge School in Rotterdam bedrijfskundige informatica. Wij wensen hem veel succes!
Jeroen, vijftien jaar, gaat naar vier HAVO en moet dus nog twee jaar. Het gaat nu goed, en daarna zien we wel weer.

Intussen ben ik vier en zeventig jaar, heb veel geleerd en meegemaakt. Wij zijn twee jaar geleden naar een appartement verhuisd, een ruime zonnige woning, op de begane grond van een appartementengebouw. Wij wonen hier heel gelukkig en comfortabel en hopen op een heel lang en min of meer gezond leven.

Coby Zwartjes van der Klugt.

© HML 2010 Valid XHTML 1.0 Transitional         Valid CSS