Redactie Klugtenkrant: p/a Leidsevaart 229 · 2203 LC NOORDWIJK · Giro 1982912 (t.n.v. Klugtenkrant)

Lida van der Klugt


Volledige naam: Alida Gommaria Wilhelmina van der Klugt, geboren op 18 februari 1941.
Mijn eerste naam kreeg ik van mijn moeder Alie. Gommaria was van een tante die ik helaas nooit heb ontmoet. Wilhelmina naar de regerende Koningin van Nederland. Mijn Moeder zei dat ze blij was toen ik werd geboren (blij met het 10e kindje!) want na 4 jongens was ik dus weer een meisje.

Dat ik in de oorlog ben geboren heeft nooit enige indruk op mij gemaakt. Ik weet niets van de oorlog. Wat ik me wel herinner is dat ik, me vasthoudend aan Moe's jurk, (als ik mijn ogen dicht doe "voel" ik dat nog!) bij de winkel deur stond om de Canadezen voorbij te zien komen. Ik weet dat Moe huilde! Ook weet ik dat buurman Geerlings stroop had gemaakt en dat Truus en ik het fornuis uit mochten schrappen. En dat er bij Geerlings een varken hing in de schuur. Eng hoor als je 4-5 jaar bent.


Samen op gymles waar we naar toe liepen (bij de Sint Victorkerk) en later fietsten. Één keer, we kwamen terug van gym, fietsten we naar huis en Jan de Boer fietste voor ons. Truus reed tegen hem aan en zei dat hij een slome l... was en harder moest fietsen. We lagen dubbel!

Van de lagere school kan ik niet veel herinneren. Wel weet ik dat ik in de kleuterklas zat en was gevallen op school. Het werd netjes verbonden en ik "gleed" tussen Jaap en Jan naar huis want het had gesneeuwd.

Wat me ook heeft aangegrepen was dat ik toen ik 10 was aan mijn blindedarm ben geopereerd. Je lag toen 10 dagen in het ziekenhuis. Ik was erg home sick, Het was half december. Op een middag kwamen Pa en Jaap mij bezoeken!! Ik kon mijn ogen niet geloven...ze hadden ook een cadeautje voor me. Het was een rood etuitje met een nagelschaartje en een nagel peutertje erin. Wat was ik gelukkig!

De specialist vertelde aan Moe dat ze me maar vlug over de "Birds en de Bees" moest vertellen, want ik zou gauw een "groot" meisje worden. Het volgende zal ik onthouden tot ik 100 ben. Op Pa's verjaardag (5 maart) werd ik dus opeens "groot". Toen 's avonds alle ooms en tantes kwamen feliciteerden ze mij ook met het geweldige feit. Dat vond ik toch wel zo gek!

Toen ik nog maar net 11 was vroegen de "meiden" van Gerrit Slot of ik hen op donderdagavond wilde helpen om de winkel en boven schoon te maken. Dat wilde ik wel. Ik ging er na schooltijd heen. We dronken thee en daarna begonnen we aan de winkel. Dan werd er brood gegeten en deden we boven. Daar heb ik de naam Lida gekregen, want zij hadden zelf ook een Alie. In het begin pestten ze me daarmee thuis (speciaal de jongens, ha, ha) maar toen ik de Huishoudschool ging stond er Lida op mijn schriften.

In de laatste klassen van de lagere school kon je mij altijd met kleine kinderen zien spelen. Ik werd dan ook Opoe genoemd wat ik beslist niet leuk vond. Maar het stopte me toch niet om met de kleintjes te blijven spelen.

Het onderwijs werd voortgezet met de Huishoud school waar ik een fijne tijd en opleiding heb gehad. Was geloof ik wel een goede student, hoewel ik het de Zusters toch ook wel moeilijk maakte soms. Op een keer had ik met een gummetje op de kachel geschreven. Met het gevolg natuurlijk dat het vreselijk ging stinken in de klas. Niemand zij dat ik het gedaan had en ten einde raad werd de Directrice erbij gehaald. Ik ben haar naam vergeten maar het was ook een non. Ze zei, ik heb gebeden voordat ik hier naar toe kwam en haar stem beefde zo erg dat we met de hele klas in het brullen uitbarstten. Ze is zomaar weggegaan?

Een andere keer had ik zeep poeder van thuis mee genomen na lunch. Op school aangekomen lekker diep opsnuiven en maar niezen jongens. Het was zo erg dat Moe werd gebeld en ik mocht naar huis. Fantastisch dacht ik. Ik werd al opgewacht in de bakkerij met een emmer zeepwater waar ik de meelzolder mee schoon mocht maken. Toch niet zo erg geslaagd dus!

Ik was nog 15 toen ik van de Huishoudschool afkwam en ik wilde zo graag kinderverzorgster worden. Ik was de eerste in ons gezin die op de dag door mocht leren. Zo er werd op de Vakschool voor Meisjes in Leiden geïnformeerd, maar ik was te jong en heb toen eerst een jaar bij Theo en Alie Warmerdam gewerkt. Zij hadden 8 kinderen Ik was er van 8 in de morgen tot 7 uur s avonds en op zaterdag van 8 tot 2. Ik heb er hard gewerkt en veel geleerd. Alie (ook een Alie) kon namelijk heel goed naaien en vlug strijken. Ik geloof dat dit de enige twee dingen waren die ze vlug kon doen!

Toen ik 16 was ging ik dus naar Leiden om kinderverzorgster te worden. De volgende 2 jaar waren prachtige tienerjaren en ik kreeg mijn diploma met EER geslaagd. Ik werd thuis opgewacht met gebak!

Ik begon al vlug in den Haag te werken in een tehuis met geestelijk e n lichamelijke gehandicapte kinderen. Wat een verdriet heb ik daar gezien en het heeft me gegrepen voor de rest van mijn leven. Wat hebben wij dan toch een beschermende en liefdevolle jeugd gehad. Ik kon het geestelijk niet aan in dat tehuis en ben bij dokter Bots in Voorhout gaan werken. Het was de bedoeling dat ik hun kindermeisje werd . Maar ik werd al gauw het sloofje en nam mijn ontslag na 3 maanden (tot hevige verontwaardiging van Pa en Moe) en ging weer terug naar Theo en Alie die intussen nummer 10 verwachtten. Ik was daar ook niet het kindermeisje, maar ik werd wel gewaardeerd en ik heb er gewerkt tot ik trouwde.

Ik was goed in ballroom dansen en heb na mijn brons ook zilver en goud gehaald en heb nog een poosje in wedstrijden gedanst. Mijn partner was Henk van Dongen. Na zo'n 18 maanden wilde ik wel wat meer serieuzer dan dansen maar Henk was daar niet voor te porren. Ik maakte de verkering uit. Dat was een rotte tijd. Later, veel later hoorde ik dat Henk homoseksueel was. Geen wonder dat hij me niet als life partner wilde.

In november heb ik Piet van Lierop leren kennen. Hij was totaal anders dan Henk en ik denk dat dit het was wat me aantrok. We trouwden al vrij vlug in september 1962. Piet's Vader en Moeder gingen naar Australië. Daar hadden ze nog 2 zonen en een dochter wonen. Wij konden dan dat jaar in hun huis wonen. Piet's Moeder stierf 1 maand nadat ze van deze wereld trip terug waren gekomen. Ik was toe 8 maanden in verwachting van ons eerste kindje. Op 23 december werd Piet's Moeder begraven en op 10 januari werden we verblijd met onze eerste zoon Petrus Maria. Peter noemde we hem. Hij was een gemakkelijke baby en heeft Opa van Lierop over het eerste verdriet heen geholpen. Na 18 maanden kregen we de tweede baby zoals we dachten. Niemand was er meer verwonderd dan ik toen René was geboren en om 5.25 en dokter Houtkoper zei dat er nog een baby zou komen! We waren stom verbaasd maar overgelukkig toen Lilian werd geboren om 5.35. Wat een rijkdom! Het enige jammere was dat ik na 8 dagen trombose kreeg en al met al wel 8 maanden hulp heb gehad. Zonder Mien en Truus zouden we het nooit hebben gered. De één kwam maandag, woensdag en vrijdag en de andere dinsdag en donderdag van 8 tot 4 uur en dat werd dan omgeruild de volgende week. Elke dag stond het eten klaar als Piet thuis kwam. Wat een grote taak van mijn zussen. Ik stond nog maar een maand op mijn eigen benen, toe ik merkte weer in verwachting te zijn. De dokter was er niet happy mee. Vanwege de trombose riskant maar alles is gelukkig goed afgelopen.

Op 26 mei werd Frank geboren en dat completed ons gezin. Het was een vreselijk drukke tijd maar wat we er voor "terug" kregen was met geen miljoenen te kopen.

In 1968 maakten we plannen om ook te gaan emigreren. Dat was voor onze familie moeilijk te begrijpen en te aanvaarden geloof ik. Toch zetten we door en vertrokken op 28 augustus 1969. Peter was 5 jaar, René en Lilian bijna 4 jaar en Frank 2 jaar. Gelukkig dat ik mijn grote geloof ook had ingepakt want ik vertrouwde erop dat alles goed zou gaan. En ik heb mijn geloof en vertrouwen dagelijks nodig gehad.

We kochten al gauw een oude boerderij, de "Glen Iris" waar we de mooiste jaren van ons leven hebben gehad. Piet toverde de boerderij om in een kasteel en ik was de Queen of the Glen Iris. Ons geluk werd verbroken toen in 1979 onze Peter werd aangereden en op slag werd gedood. We waren totaal lam geslagen......toch moesten we verder en ik weet niet waar de kracht soms vandaan kwam om dat te doen. (Ja natuurlijk weet ik dat wel God was met ons, dag en nacht!) Het werden moeilijke jaren waarin Piet erg depressief werd en we door andere omstandig heden we ook de Glen Iris moesten verkopen. We probeerden het opnieuw ik kocht een koffie shop en dat was de beste medicijn voor me. Na 1½ jaar kreeg Piet werk in Sydney en ik verkocht de shop weer om naar Sydney te verhuizen. Na 7 jaar had ik de balen van Sydney en alles wat er omheen zat en ben terug gekomen naar Wagga. Piet volgde me na 3 maanden . Na vele jaren van depressie en andere omstandigheden heb ik op 20 april 2002 ons huwelijk verbroken en zijn we op 18 oktober 2003 gescheiden.

Er zijn uit ons huwelijk ook heel bijzondere en mooie dingen voortgekomen. Onze jongste zoon Frank is op 23 september 1989 met Joanne getrouwd. Tezamen hebben ze 3 kinderen . Luke Peter (1990), Danielle Michelle (1991) en Benjamin Jacob (1996) Op 7 juli 1990 trouwde Lilian met Greg Homer. Zij hebben ook 3 kinderen . Thomas Jhon (1990), Kimberley Jane (1992) en Elizabeth Jade (1995). René en Anja zijn getrouwd op 14 maart 1998 en hebben 2 kinderen. Aizen (1994) en Calia (1997)

Ik ga zo n 2 keer per jaar de ronde doen bij alle kinderen . Ik geniet van het veranderen van de karakters en het opgroeien . Ben trots op mijn opvolgers!!!

Als ik dit nu zo overlees is het maar een "kort" verslag van een lang leven (maar mijn boek komt eraan, ha ha).

Ik ben nu 63 jaar jong en leef alleen. Ik ben gelukkig met de vrede die ik in mijn hart heb. Ik probeer goed contact te houden met mijn kinderen en mijn broers, zussen en hun gezinnen, via de computer. Ik heb veel vrienden. Doe nogal wat sociaal werk. Pas op 3 kinderen na school en doe ook nog wat babysit werk voor anderen. Ben weer terug in mn "vak". Alle kinderen noemen we Oma. Toen ik jong was vond ik het verschrikkelijk. Nu glimlach ik en het verwarmd mijn hart. Als ik terug kijk op mijn leven heb ik nog wel eens een foutje gemaakt! Maar ik heb veel geleerd en ben er sterk door geworden. Moge God me nog een aantal fijne jaren geven, Dat is mijn enige wens.



© HML 2010 Valid XHTML 1.0 Transitional         Valid CSS