Redactie Klugtenkrant: p/a Leidsevaart 229 · 2203 LC NOORDWIJK · Giro 1982912 (t.n.v. Klugtenkrant)

Truus van der Klugt


Op 26 juni 1942 ben ik geboren. Midden in de oorlog. Ik was de elfde in het gezin, dat toen al 14 personen telde. Ik heb me laten vertellen dat ik in de oorlog, zo gauw er vl iegtuigen overgingen, naar de bonnentas rende, die in de bedstee lag, om die "schat" te beschermen in tijd van nood. Het is jammer dat ik van mijn vroegste jeugd niet veel meer weet. Wat ik me wel herinner is dat Coby mij "Paula de kleine droomster" noemde. Ik was zeker niet de vlugste en kreeg dan ook de bijnaam dubbele T, oftewel Truus Treuzel. Ik vond dat vreselijk. Als ik iets moest halen, kon ik het nooit vinden en dan zei Moe, het ligt er wel, en ik zei, nee Moe, echt niet. Dan ging ze mee en.. ja hoor! Zie je nu wel, dat het er ligt.. zo ging dat vroeger.

Mijn lagere school vriendinnen waren Ria de Groot, Thea v.d. Burg, Gerrie Geerlings en Alie van Kampen. Voordat we naar school gingen moesten we altijd meedoen met de gym op de radio. Dat vond ik heerlijk. Toen ik 9 jaar was mocht ik op de gym in "dorp". Dat was heel bijzonder, want dat kostte geld. Alleen in de winter, als het vroeg donker werd, mocht ik niet.

Toen ik 12 jaar was kwam ik bij de keurturngroep en deed in de zomer mee met uitvoeringen voor de toeristen op de speelplaats van de openbare school.

We gingen op de fiets naar Leiden of Haarlem om examen te doen in gradaties. Op mijn 15de gingen we naar Zwerte in Duitsland voor een sportuitwisseling. Het eerste voetbal elftal van V.V.S.B. en gymvereniging G.Y.O.S. Op de foto zie je mij in actie met mijn oefening ringen. Er staan er nog 3 aan de kant te wachten tot ze aan de beurt zijn. We logeerden bij de sporters thuis en werden ontzettend verwend door de ouders. Daar lag een hele dikke peluw op het bed, een halve meter hoog, dat hadden we nog nooit gezien. We wisten niet of we er nou boven of onder moesten kruipen. Vele jaren later bleek die peluw de voorloper van ons huidige dekbed. Twee jaar later gingen we nog een keer naar Zwerte en toen ging Piet ook mee. Die uitstapjes waren het leukste dat ik in mijn tienertijd heb meegemaakt.

Ik wilde graag schooljuffrouw worden, maar Moe zei, voordat je zover bent ga je trouwen. Ik kwam dus op de huishoudschool terecht voor 3 jaar en leerde koken, naaien, (wat altijd mijn hobby is gebleven) patroontekenen, huishoudelijk werk, gezondheidsleer, kinderverzorging, Engels, woninginrichting, godsdienst en wereldoriëntatie. Ik ging graag naar school. Na de huishoudschool gingen Lida en ik, met Gerrie Geerlings en Alie van Kampen, kamperen in Loenen aan de Vecht. We gingen op de fiets, met al onze campingspullen. We sliepen op de hooizolder bij de broer van onze juf, die boer was. De boer en boerin waren heel aardig voor ons. Wat hebben wij toen genoten! We begrijpen nu nog steeds niet dat onze ouders dit toegestaan hebben, want het was een hele onderneming en voor 15/16 jarigen toch niet geheel zonder gevaar!

Op mijn 15de ging ik geld verdienen voor het gezin en dat geld was hard nodig. Ik kwam op het overhemdenatelier Kerko in Haarlem. Ik was te jong voor het sociale leven dat veel van die collega's leidden en na 1 jaar had ik het wel gezien en ging bij dr. Van Nes in Noordwijk in de huishouding werken. Ontzettend aardige mensen maar een onwijs groot huis met 10 slaapkamers en een praktijk aan huis. Kortom heel veel werk.

Intussen was Jaap getrouwd en zocht iemand voor het brood venten en voor de huishouding. Daar koos ik voor. Al na een jaar werden de bakkers gesaneerd en omdat veel vrouwen buitenshuis gingen werken, werd er niet veel brood meer verkocht aan huis.

Via een kennis hoorde ik dat er bij Heemskerk de Kat, De Landbouw melkfabriek, een vacature was op de verkoopadministratie. Ik had nog nooit een typemachine aangeraakt maar die kennis zei dat het echt iets voor mij was. Ik werd aangenomen en heb daar 5 jaar met heel veel plezier gewerkt.

In 1965 ging ik trouwen met mijn grote liefde Piet Clemens. We kregen 3 kinderen, Marie-José, Adriaan en Linda. Piet is een geboren agrariër. We hebben best goede jaren gehad maar we moesten ook heel wat werk verzetten om een inkomen bij elkaar te sprokkelen. Maar als je van je vak houdt, dan ga je er voor. De kinderen gingen naar school en ik zette daar een documentatiecentrum op. Dat beviel me wel goed. Ik zette de schoolradio op geluidscassette en voelde me erg betrokken bij het onderwijs. Zo kwam mijn droom om schooljuf te worden toch nog een beetje uit.

Op mijn 43ste kwam ik erachter dat ik het landwerk niet meer aankon, ik kreeg steeds meer rugklachten. Ik zocht een baan en kwam in de boekhandel terecht. Ik vond bij AKO een fantastische werkplek waar ik het heel goed naar mijn zin had. Boeken lezen vind ik heel leuk en taal was op school het vak dat mijn voorkeur had. Toen ik hartproblemen kreeg zat ik na 12 jaar boekhandel weer thuis. Ik zei altijd, ik mag wel 100 jaar worden om alles te kunnen doen wat ik leuk vind. Nu was het moment daar om mijn hobby's te kiezen.

Muziek had in ons gezin altijd al een belangrijke plaats. De genen van Moe zijn toch doorgegeven. (Marie-José studeerde op het conservatorium, Adriaan speelde gitaar, Linda zong in de schoolband en ik zong al 12 jaar in het kerkkoor en heb ook nog een jaar gedirigeerd omdat we geen dirigent hadden). Omdat piano spelen een grote wens was, zag ik de kans schoon om op les te gaan. Ontzettend leuk maar minstens net zo moeilijk. Schilderen leek me ook erg leuk en daarom deed ik een cursus aquarelleren. Als ik eenmaal zit te schilderen is de dag zó om. Fietsen doen Piet en ik doorgaans samen. Heerlijk door de natuur, lekker rustig. Als we op vakantie zijn leggen we een groot aantal kilometers af met wandelen. Om mijn conditie op peil te houden doe ik net als vroeger's morgens vroeg ochtendgymnastiek, daarna op de hometrainer en tot slot de crosstrainer. Zo begin ik heerlijk fit aan de nieuwe dag. Daarnaast trek ik één keer per week 20 baantjes in het zwembad. Het klinkt afgezaagd, maar ik kom nog tijd tekort.

De kinderen vlogen om beurten uit, gingen trouwen en kregen kinderen. Dat geeft weer een heel andere kleur aan je leven. Ik vind het heerlijk zo. Onze kleinkinderen komen graag logeren bij Opa en Oma en ze hebben hier volop de ruimte om te ravotten. We zijn dol op ze. Ik voel me een gelukkig mens. Ons gezin telt inmiddels 15 personen en we zijn allemaal gezond.

Ik vind dat ik daar best heel dankbaar voor mag zijn. Als ik dit nalees kom ik tot de conclusie dat ik een veelzijdig leven heb en daar ben ik heel blij mee.

Truus Clemens van der Klugt


© HML 2010 Valid XHTML 1.0 Transitional         Valid CSS